Samobójcy są wśród nas. Tylko dobrze się maskują. Zamknięci w pętli własnych myśli, zmartwień i niepokoju. Codziennie niemo wołają o pomoc. Choć to tragiczna śmierć, to gdzieś w ogólnej świadomości społecznej jest ona raczej potępiana. Samobójcy nie mogą być częścią nas. Nie oni. Nikt, kto się poddaje, sprzeciwia przyjętym zasadom, wycofuje i zachowuje się jak ofiara losu. Powiedzmy to głośno: samobójcy są problemem. I w takim tonie rozpoczyna się książka Lukasa Barfussa "Koala".

Opinie o Julianie Barnesie są bardzo podzielone. Że banalny. Że genialny. Jedni kochają, drudzy unikają. Ja nie należę ani do pierwszych, ani do drugich. Jestem gdzieś po środku. Na razie. Mogę jednak napisać, że "Poczucie kresu" było całkiem udane, aby nie unieść się i nie powiedzieć, że świetne. Ale po kolei.

„Wilk stepowy” jest dla mnie jedną z trudniejszych książek do zrecenzowania. Nie da się w tym przypadku podzielić jedynie wrażeniami. Ale nie da się też napisać jakiegokolwiek tekstu o tej książce bez kilku dni, tygodni spędzonych na wgłębianiu się w jej treść. Nie da się w końcu pisać recenzji o tej powieści pobieżnie, bez zwrócenia uwagi na wiele szczegółów, które odkrywa się w trakcie lektury. Bo trzeba przyznać, że czytanie „Wilka stepowego” odbywa się na zasadzie obierania cebuli lub zabawy matrioszką – z każdą kolejną stroną wchodzimy głębiej w jej sens filozoficzny i psychologiczny, poznajemy motywy w niej zawarte i podziwiamy nie tylko jej formę, ale i treść. Dlatego ten tekst będzie chaotyczny. 

Co prawda już wszędzie się robi jesiennie, a za rogiem czeka październik, ale ja jeszcze myślę o lecie, ale takim papierowym... "Lato" Tove Jansson - powieść już dawno przeczytana, ale trudno mi się z nią pożegnać i w sumie też dlatego tekst pojawia się dopiero teraz. Bo jest w niej coś magnetycznego, co nie pozwala mi się tak łatwo z nią rozstać. Zapraszam więc na tekst o tej na wskroś magicznej książce. 

Witajcie!   Dziś chciałabym Was przenieść w świat nimfetek i motyli Vladimira Nabokova, czyli zaprezentować jego "Lolitę". Książka kontrowersyjna - zarówno jeśli chodzi o jej okładki, jak też o jej zawartość. Napisana w czasach, gdy panowało tabu seksualne, nie zdobyła od razu szacunku, a na miano arcydzieła literatury światowej musiała poczekać kilkadziesiąt lat. Dziś jest to najsłynniejsza powieść Nabokova, która ma tyle samo miłośników, co hejterów. Przyjrzyjmy się jej z bliska i spójrzmy na kilka jej najładniejszych wydań.  Co jest takiego w "Lolicie", że ludzie tak się nią zachwycają? Prawdę mówiąc, to nie wiem. Dla mnie to przede wszystkim mistrzowskie wykorzystanie możliwości języka. Tak, czytałam tylko powieść w tłumaczeniu, które przecież jest jakby nowym tekstem innego autora, ale nawet polskie tłumaczenie Michała Kłobukowskiego zachowuje styl Nabokova. Gry językowe to temat na osobny tekst, choć żeby dokładnie go opisać, trzeba by pewni...