Samobójcy są wśród nas. Tylko dobrze się maskują. Zamknięci w pętli własnych myśli, zmartwień i niepokoju. Codziennie niemo wołają o pomoc. Choć to tragiczna śmierć, to gdzieś w ogólnej świadomości społecznej jest ona raczej potępiana. Samobójcy nie mogą być częścią nas. Nie oni. Nikt, kto się poddaje, sprzeciwia przyjętym zasadom, wycofuje i zachowuje się jak ofiara losu. Powiedzmy to głośno: samobójcy są problemem. I w takim tonie rozpoczyna się książka Lukasa Barfussa "Koala".

Opinie o Julianie Barnesie są bardzo podzielone. Że banalny. Że genialny. Jedni kochają, drudzy unikają. Ja nie należę ani do pierwszych, ani do drugich. Jestem gdzieś po środku. Na razie. Mogę jednak napisać, że "Poczucie kresu" było całkiem udane, aby nie unieść się i nie powiedzieć, że świetne. Ale po kolei.

Odkąd skończyłam studia polonistyczne, rzadko kiedy mogę bawić się w literackiego detektywa. Wiecie, przeczytaną książkę odkładam zaraz na półkę i szukam następnej. Analiza ukrytych symbolii i kontekstów bywa złudna, jeśli szukasz ich w każdej książce, bo taki masz nawyk. Ale jest kilku autorów, którzy jawnie się z nami - czytelnikami, bawią. I robią z nas idiotów w biały dzień! Jednym z nich jest Vladimir Nabokov.

Dziś opowiem o książeczce przeczytanej w godzinę, a zostającej w głowie zdecydowanie dłużej. Przeczytanie tej historii nie zajmie Ci dużo czasu, ale z pewnością zajmie Ci sporo myśli. Bo te niepozorne raptem dziewięćdziesiąt stron ma w sobie tyle treści, co niejedno tomiszcze.

Gdzieś między Warszawą a Krakowem. Sierpień 2017.  Bardzo łatwo wyjechać za granicę i oglądać inną kulturę, ale być turystą we własnym kraju - to dopiero jest sztuka. W swoich dzisiejszych podróżach jestem właśnie taką miejscową turystką. Nawet, gdy odwiedzam już po raz któryś to samo miejsce, staram się czasem spojrzeć na nie oczami obcokrajowca i się zadziwić widokiem. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że chodząc utartymi ścieżkami, człowiek widzi to samo, co wszyscy inni. Może czasem warto zawrócić, skręcić w boczną ścieżkę i ujrzeć nowe, nieznane i poczuć się jak odkrywca? W "Hajstrach" Adam Robiński pokazuje nam właśnie taką Polskę znaną, ale jednak przez mało kogo jeszcze odkrytą.

„Wilk stepowy” jest dla mnie jedną z trudniejszych książek do zrecenzowania. Nie da się w tym przypadku podzielić jedynie wrażeniami. Ale nie da się też napisać jakiegokolwiek tekstu o tej książce bez kilku dni, tygodni spędzonych na wgłębianiu się w jej treść. Nie da się w końcu pisać recenzji o tej powieści pobieżnie, bez zwrócenia uwagi na wiele szczegółów, które odkrywa się w trakcie lektury. Bo trzeba przyznać, że czytanie „Wilka stepowego” odbywa się na zasadzie obierania cebuli lub zabawy matrioszką – z każdą kolejną stroną wchodzimy głębiej w jej sens filozoficzny i psychologiczny, poznajemy motywy w niej zawarte i podziwiamy nie tylko jej formę, ale i treść. Dlatego ten tekst będzie chaotyczny. 

Dzień dobry w ten ciepły listopadowy czwartek :)  Postanowiłam, że na blogu będę dzielić się z Wami także tematami nieksiążkowymi - tak dla urozmaicenia i również z racji tego, że czasem napisanie tekstu o książce nie jest tak łatwe (zwłaszcza gdy jest się po lekturze takiej książki, jak "Wilk stepowy"). Na początek dźwięki, bez których jesień nie byłaby dla mnie jesienią. Koniecznie sprawdźcie, co takiego słucham! Może i Wy też tego słuchacie? ;) 

Na Instagramie właśnie stuknęło 200 obserwujących, a to idealna okazja do zorganizowania fajnego konkursu. Jest on fajny tym bardziej, że można w nim wygrać aż 2 książki autorki Hanyi Yanagihary "Małe życie" i "Ludzie na drzewach". Myślę, że to idealny moment na taki konkurs, bo jak wiecie święta za pasem, trzeba robić prezenty, a wiadomo, że książka jest prezentem idealnym dla każdego! Zatem możecie sobie zrobić prezent, wygrywając u mnie książkę, lub - jak już wygracie - zrobić prezent komuś bliskiemu. Dwie książki wygrane w konkursie to całkiem fajna sprawa! :)  Chętni? ;) No to wystarczy zrobić kilka rzeczy:  1. Polubić zdjęcie konkursowe na moim profilu instagramowym - o tutaj 2. Wykazać się odrobinką kreatywności i cyknąć fotkę z motywem #małeżycie lub #ludzienadrzewach - następnie opublikować ją najlepiej na swoim profilu instagramowym (bo to tam dzieje się ten konkurs) pod tymi hasztagami oraz oznaczając mój profil na nim. 3. W komentarzu pod z...

Dziwak. Odmieniec. Cudak. Ekscentryk. Oryginał. Indywiduum. Może nawet wariat, psychol. Ale generalnie osoba i n n a niż wszyscy. Można by długo wymieniać, kim właściwie jest dziwak i do tego jeszcze dziwak w literaturze, bo dla każdego będzie to kto inny o innym zestawie cech. Ale ustalmy jedno: dziwak to ktoś o odmiennym zachowaniu, spojrzeniu na świat, nieprzystający do reszty. Ktoś, kto skutecznie odbiega od ustalonych standardów, kryteriów. Cykl będzie obejmował postaci subiektywnie wybierane przeze mnie - będziecie mogli się ze mną zgadzać lub nie i liczę na dyskusję ;)

Prowadzenie bloga na razie idzie mi jak po grudzie. Ale, ale - piszę sobie różne recenzje w moim zeszyciku. Coś piszę i tworzę, ale z udostępnianiem się wstrzymuję - bo nie chcę tu publikować rzeczy złych ;) Nie myślcie też, że nie czytam, bo...

Co prawda już wszędzie się robi jesiennie, a za rogiem czeka październik, ale ja jeszcze myślę o lecie, ale takim papierowym... "Lato" Tove Jansson - powieść już dawno przeczytana, ale trudno mi się z nią pożegnać i w sumie też dlatego tekst pojawia się dopiero teraz. Bo jest w niej coś magnetycznego, co nie pozwala mi się tak łatwo z nią rozstać. Zapraszam więc na tekst o tej na wskroś magicznej książce. 

Wracam po przerwie, której przyczyną były zmiany w moim życiu. Dostałam pracę i musiałam nieco przeorganizować swój kalendarz i tryb życia. Pisałam o tym w Podsumowaniu sierpnia :) Ale wróciłam z tekstem o książce wyjątkowej. "Pisać o niczym wcale nie jest tak łatwo" - zauważa Patti Smith na pierwszej karcie "Pociągu linii M", tym samym wprowadzając nas do jej świata, do jej podróży, wspomnień, snów i kawiarni Cafe 'Ino. Nie każdemu ten świat przypadnie do gustu, choć ja się w nim zatraciłam.  Świat Patti Smith to świat wędrujący. Autorka ciągle się gdzieś przemieszcza, nawet jeśli jest to przejście na drugą stronę ulicy. Motyw wędrówki ujawnia się tu niemal na każdym (nomen omen) kroku. Autorka wędruje po ulicach Nowego Jorku, Meksyku, Europy. Wędruje we swych wspomnieniach. Wędruje po mapie literackich kontekstów. Wędrują w końcu też jej myśli, które dygresyjnie płyną w toku opowieści. Wszystko tu płynie, można też tak to ująć. I dzięki temu ta k...

Witajcie po tej krótkiej nieobecności na blogu! Powodem były małe zmiany w moim kalendarzu i trybie życia. Ale wracam z głową pełną pomysłów, górą książek przeczytanych i tych czekających w kolejce oraz ze sporym zapałem do pracy i pisania :)  Minął prawie miesiąc od założenia bloga i rozpoczęcia tej pasjonującej przygody z książkową blogosferą. Jestem bardzo zadowolona z tego jak rozwija się mój blog i bookstagram , na którym obecnie dzieje się więcej :) Blog został co prawda nieco w tyle, ale wymaga on więcej pracy i czasu, a także dobrze rozplanowanej organizacji. Trochę w moim życiu się pozmieniało, czego nie przewidziałam wcześniej i musiałam przeorganizować swój kalendarz. Teraz już wszystko jest zaplanowane i czeka na realizację :)  Sierpień zatem minął pod znakiem zmian. Cieszę się, że powołałam do życia bloga, cieszę się, że zaczęłam w końcu rozwijać swoją pasję z malowaniem, cieszę się, że wprowadzam do swojego życia nowe wyzwania i szukam sposobów na le...

Jerzy Pilch zaciekawił mnie po tym jak przeczytałam kilka jego felietonów w "Przekroju". Stwierdziłam wtedy, że to bardzo intrygujący pisarz, genialnie operujący słowem, który potrafi w błyskotliwy i nieco ironiczny sposób skomentować nawet zwykłą wizytę w sklepie. Dlatego postanowiłam poznać także jego twórczość prozatorską, a ma na swoim koncie już kilkanaście pozycji. Jako pierwszą przeczytałam powieść "Spis cudzołożnic", kojarzoną bardziej ze względu na film, w którym wystąpił Jerzy Stuhr. Co wyciągnęłam z tej lektury? Po pierwsze, Pilch nie pisze , on wyrzuca z siebie natłok słów. Jego proza to czysty słowotok . I jednym to się spodoba, a drugim - nie. Mnie niewątpliwie ten słowotok wprowadził w prawdziwy trans, dzięki czemu przeczytałam książkę dosyć szybko, jak na moje możliwości czasowe przy tej ilości stron, bo w ciągu trzech dni. Jednak muszę przyznać, że można ten styl uznać za uciążliwy . Pełno w nim dygresji (momentami przypominało to "Ben...

Z Nabokovem jest jak z J.K. Rowling czy Harukim Murakamim - uzależnia. Do tego stopnia, że chcesz mieć wszystkie jego książki na półce (niekoniecznie przeczytane). Po prostu je posiadać. Wiem, że w dzisiejszych czasach chęć posiadania bywa patologiczna. No, ale tu mowa o książkach! Więc jak na bibliofila przystało powoli kolekcjonuję dzieła tego wybitnego pisarza z nadzieję, że kupię i przeczytam wszystkie. A cała przygoda zaczęła się od jego "Rozpaczy"... 

Wisława Szymborska przyzwyczaiła nas do tego, że jej wiersze są pełne życiowych prawd . To taka skarbnica wiedzy o nas samych. Nie da się nie zgodzić z tym, o czym pisze poetka. Właściwie można odnieść wrażenie, że nie pisze niczego odkrywczego, niczego wstrząsającego. Jedyne co nas zaskakuje to to, że wszystkie słowa napisane na kartach jej tomików wierszy można odnieść do siebie. I czuje się wtedy pewną konsternację spowodowaną faktem, że tak naprawdę to wszyscy jesteśmy tacy sami : my, którzy czytamy, Ona, która pisze, ci ludzie na moście, a nawet sam Hitler miał coś z nami wspólnego. To skierowanie się Szymborskiej w stronę drugiego człowieka jest tak bezpośrednie, że aż zatrważające i niepokojące. Czy naprawdę mój wróg jest taki sam jak ja? Szymborska dostrzega te podobieństwa, w jej całej poezji jest to gdzieś wcielone, wizja świata, w którym ludzie są ze sobą pogodzeni. Zawsze sobie wyobrażałam, że Szymborska jest taką dobrą ciocią, która wszystko wie i wszystko wi...

Dziś na warsztat idzie publikacja nietypowa. To nie powieść, ani opowiadanie. To publikacja złożona z fotografii dawnej Warszawy i informacji o Mironie Białoszewskim. Poeta debiutował wraz Herbertem w 1956 roku i najbardziej znany jest "Pamiętnika z Powstania Warszawskiego". To pierwszy post na blogu o tym pisarzu. Ale będzie ich jeszcze kilka. Słowem wstępu wyjaśnię trochę okoliczności powstania tej książki, a także powody, dla których jest ona dla mnie ważna. Książka powstała w związku z wystawą organizowaną już jakiś czas temu w Muzeum Literatury w Warszawie i zawiera zbiór fotografii pochodzących z prywatnych albumów przyjaciół i rodziny Mirona Białoszewskiego. Znajdziemy tu nie tylko fotografie samej Warszawy, będącej często tematem twórczości pisarza, lecz także prywatne zdjęcia Białoszewskiego w otoczeniu bliskich lub w swoich miejscach zamieszkania. Miron bowiem kilka razy się przeprowadzał. Miał mieszkanie na Woli, Żoliborzu, a pod koniec życia na Pradze Poł...

Witajcie!   Dziś chciałabym Was przenieść w świat nimfetek i motyli Vladimira Nabokova, czyli zaprezentować jego "Lolitę". Książka kontrowersyjna - zarówno jeśli chodzi o jej okładki, jak też o jej zawartość. Napisana w czasach, gdy panowało tabu seksualne, nie zdobyła od razu szacunku, a na miano arcydzieła literatury światowej musiała poczekać kilkadziesiąt lat. Dziś jest to najsłynniejsza powieść Nabokova, która ma tyle samo miłośników, co hejterów. Przyjrzyjmy się jej z bliska i spójrzmy na kilka jej najładniejszych wydań.  Co jest takiego w "Lolicie", że ludzie tak się nią zachwycają? Prawdę mówiąc, to nie wiem. Dla mnie to przede wszystkim mistrzowskie wykorzystanie możliwości języka. Tak, czytałam tylko powieść w tłumaczeniu, które przecież jest jakby nowym tekstem innego autora, ale nawet polskie tłumaczenie Michała Kłobukowskiego zachowuje styl Nabokova. Gry językowe to temat na osobny tekst, choć żeby dokładnie go opisać, trzeba by pewni...